فاطمه صداقت زاده

برای بار چندم خودکارم را روی میز می‌کوبم و کاغذ دفتر را پاره می‌کنم.
برگه را مچاله کرده و کنار باقی گلوله‌های کاغذی می‌اندازم و کلافه نفسم را فوت می‌کنم.
چه بنویسم؟ چگونه بنویسم؟ هیچ کلمه‌ای توان بیان عظمت این مادر را ندارد.
تصاویر در ذهنم بالا و پایین می‌شوند.
چشمان سرخ و لبخند بر لبش را می‌بینم.
تصویر پشت چشمانم، تجسم مهر مادری و ولایت پذیری است.
جمعی بی‌نظیر که این روزها در گوشه‌گوشه‌ی ایران عزیزم به چشم می‌خورد.
این مادر طی دیدار کوتاهی که توفیقش نصیبم شد، تعریف کرد: (علی از زمانی که نوجوان بود می‌گفت من دوست دارم مثل شهید طالب طاهری شهید شوم. من نمی‌دانستم او کیست و چگونه شهید شده است. تنها به او می‌گفتم مادر جان، تو جوانی؛ انشالله در سن حبیب‌‌بن ‌مظاهر شهید شوی. اما او می‌گفت من دوست دارم در جوانی شهید شوم. به پدرش گفته بود دو آرزو دارد، یکی ازدواج موفق و دیگری شهادت.)
او یک مادر بود و مثل تمام مادران دیگر، زمان جنگ نگران فرزندش بود. یک دلش پیش پسرش بود و یک دلش پیش رهبرش… .
فردای شهادت رهبر عزیزمان، توانسته بود پسرش را ببیند.
مادر و پسر را در یکی از خیابان‌ها و بین شلوغی گذر مردم به هم رسانده بودند.
با خود می‌گویید حتما او را در آغوش کشیده و خوب وارسی‌اش کرده تا از سلامت پسرش اطمینان حاصل کند؛ نه؟
اما نه!
پس چه؟
حالش را پرسید؟
(مادرجان خوبی؟ سالمی؟ کجا بودی؟نگرانت بودم… .)
نه!
تنها او را در آغوش کشیده و یک حرف زده بود:
- مامان، سرباز خوبی نبودی مامان! سرباز خوبی نبودی، آقامون شهید شد مامان… .

وقتی شنیدم، حالی میان تحیر و غم پیدا کردم.
او اولاد بزرگ نکرده بود، او سرباز تربیت کرده بود. سربازی که در راه کلام ولی فقیه قدم بردارد.
پسرش نه سپاهی بود و نه ارتشی؛ او تنها یک مهندس تازه داماد بود!
مهندس علی خدایاری، در یازدهم اسفندماه 1404 خود را به ولی امر خویش رساند.
مادرش می‌گفت: (علی‌ من صد کیلو بود.به او می‌گفتم مادر، کمی رژیم بگیر، کمی لاغر شو. وقتی علی را برای من آوردند، به اندازه‌ی قنداق یک نوزاد بود.)

ایران پر است از چنین مادرانی که لاله می‌پرورند و به هنگامه‌ی چیده شدن گل باغ‌شان، “یا فاطمه” گویان به بانوی دو عالم تکیه می‌کنند.

✍فاطمه صداقت زاده

#به_قلم_خودم
#قاب_روضه
#تولیدی
#مرقومات_جنگی

تهران دوست داشتنی!

تبلیغی ساخته بودند با نام تهران دوست داشتنی. ویدئویی کوتاه از تهران پخش می شد و بعد صدای مردانه و مسروری با ریتم می‌گفت: تهران دوست داشتنی…
احتمالا به یاد دارید. لوگویی هم برایش ساخته و در سطح شهر پخش کرده بودند؛ روی بنرها، پل‌های عابر، مجسمه‌های کنار اتوبان و … .
این تبلیغ همیشه برایم عجیب بود. تهران دوست داشتنی را درک نمی‌کردم. نام این شهر تنها تصویری از دود، آلودگی هوا، ترافیک و صدای بوق و همهمه را برایم تداعی می‌کرد.
اما حالا… .
تازه معنایش را می‌فهمم. تهران واقعا دوست داشتنی بود!
ببخشید، یک لحظه اجازه دهید این قطره اشک سرکش را پاک کنم!
بله داشتم می‌‌گفتم.
بدن یک قلب تپنده‌ی گرم دارد که خون را در رگ‌ها به جریان می‌اندازد.
تهران هم یک قلب تپنده داشت که عشق را به جریان می‌انداخت.
زندگی ما با این حضور گرم و پشتوانه‌ی امن جوری گره خورده بود که دیگر احساسش نمی‌کردیم!
تهران یک باغ گل داشت، در این بوستان یک گل زیبا و کمیاب وجود داشت. این گل همان منشا عشق بود.
انرژی را تولید کرده و با ریشه‌هایش در تمام شهر پخش می‌کرد.
او می‌تپید و عطر گرمش مستمان می‌کرد.
ما اشباع شده بودیم، واضح تر بگویم؛ چشم‌هایمان کور، مشاممان سوخته و لامسه‌مان از کار افتاده بود.
این ویژگی بارز آدمیزاد است. بعضی چی ها را هنگام نبودش درک می‌کند.
باغ گل که خراب شد، گل حیات‌بخش که خم شد و عطر و انرژی‌اش از بین رفت، تازه فهمیدم چه شد!
آدمی باید از دست بدهد تا پیدا کند.
در میان نبود آن عطر مست‌کننده، میان نبود آن انرژی دل‌گرم‌کننده، تازه او را یافتم.
اما دیگر دیر شده بود… .
گل حیات خم شده بود، گلبرگ‌های پر نورش بی‌فروغ گشته و عطرش تنها بر تن خودش مانده بود. تپش‌هایش آرام و کم جان شده بود.
تهران دوست داشتنی بود، بسیار دوست داشتنی.
این را حالا می‌فهمم. حالا که این شهر از هر وقتی بی‌فروغ‌تر گشته و یک جای خالی در قلبم به جا مانده.
جای یک امید دلگرم کننده در قلبم حالی مانده است.
گویی یاقوت سرخ امیدی در قلبم بوده که اکنون آن را گم کرده‌ام.
تهران حالا واقعا بوی دود و آلودگی می‌دهد. ترافیک‌هایش حقیقتا طاقت‌فرساست. صدای بوق ماشین‌ها و همهمه جمعیت آرامش‌مان را بوده است.
باد، ته‌مانده‌ای از بوی “تهران دوست داشتنی” را از سمت مشهد می‌آورد.
آخرین باری که با او حرف زدم در گوشم گفت: از دارالذکر می‌آیم… .


✍فاطمه صداقت زاده
#رها_نویسی
#به_قلم_خودم
#مرقومات_جنگی

به او بگویید بایستد!


امروز یازده آبان 1405 است.
در کانالی پیامی دیدم که روز دانش آموز را یادآوری می‌کرد.
تازه به خودم آمدم، یازدهم آبان است و فقط دو روز مانده تا 13 آبان… .
حال عجیبی دارم.
نمی‌دانم حسی که دارم غم است؟ دلتنگی است؟ تنهایی است؟
حس و حالم شبیه کسی است که دلش را شکسته‌اند.
گویی کسی “نه” را بی‌رحمانه بر صورتم کوفته است.
کودک درونم با چشمانی سرخ و لبریز پا کوفتن بر زمین را طلب می‌کند.
پارسال این موقع مثل مرغ پرکنده بودم. آرام و قرار نداشتم.
دلم پرتپش بود و یک ترس بزرگ تمام ذهنم را اشغال کرده بود.
من از 13 آبان می‌ترسیدم.
بد عادت شده بودم، می‌خواستم مثل سال قبلش راهی خیابان کشور دوست شوم… .
آن سال داستان تسخیر لانه جاسوسی را برایمان تعریف کرد. صدایش هنوز در گوشم می‌پیچد.
من از معمولی گذشتن 13 آبان می‌ترسیدم.
روز دانش آموز 1404 از راه رسید، من کجا بودم؟ آن روز انگار تمام جان و بنیه‌ام را با سرنگی کشیده بودند.
به خودم دلداری می‌دادم که نه فاطمه، امسال به دلیل شرایط نامساعد کشور، دیدار رهبری برگزار نمی‌شود!
به حوزه که رسیدم، دوستم گفت: امروز حضرت آقا دیدار دارند.
در مسیر دعوتی‌های آقا را دیده بود… .
پارسال احساس یک کودک جامانده را داشتم.
احساس می‌کردم زندگی را باخته‌ام.
اما امسال… .
نام این حس را نمی‌دانم.
تنها می‌دانم که دلم می‌خواهد ابر باشم، ابری به وسعت تمام دنیا.
می‌خواهم ابر باشم و از امشب ببارم تا فردای روز دانش‌آموز… .
آنقدر ببارم تا کوچک و کوچک و کوچک‌تر شوم. تا جایی که آخرین قطره از وجودم نیز باران شود… .
به تقویم بگویید بایستد.
لااقل آهسته‌تر حرکت کند.
اینجا یک نفر می‌خواهد پیاده شود.

✍فاطمه صداقت زاده

#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
#روز_دانش_آموز

نهم آبان ماه 1359 بود.
خرمشهر اسیر دستان پر طمع صدام شده بود و در دل‌ هر ایرانی غوغایی برپا بود.
مام وطن زخم برداشته و فرزندانش آرام نداشتند.
صدام که با ادعای مالکیت بر جزایر سه‌گانه‌ی ایران جنگ را آغاز نموده بود، آتش حرص و طمعش برافروخته‌تر شده بود و حالا قصد آبادان را در سر داشت.
قصد داشت مثل یک روباه از کنار رودخانه بهمنشیر عبور کرده‌ و از سمت کوی ذوالفقار به مرکز شهر آبادان حمله کند.
کوی ذوالفقار متطقه‌ای دور نسبت به مرکز شهر بود و نیروی نظامی‌ موثری در آن اطراف مستقر نبود.
اولین اقدام آماده‌سازی مسیر و قطع نخل‌های مزاحم بود تا ارتش سریع و راحت عبور کرده‌ و خود را به مقصد برساند.
کوی ذوالفقار تنها یک اوراق‌چی ساده به نام دریاقلی سورانی را در دل خود پناه داده بود.
دریاقلی به ظاهر یک مرد عامی بود اما دلی داشت گره خورده با مهر وطن و توأم با شجاعتی ارث برده از نیاکانش…
او که با نخل‌های کوی ذوالفقار عهد دوستی بسته بود، خیلی زود متوجه کم شدن نفرات دوستانش و قصد دشمن بعثی شد.
او از دار دنیا تنها یک دوچرخه‌ی قراضه داشت. بلافاصله کودک خردسالش را سوار دوچرخه کرد و تمام فاصله‌ی پنجاه-شصت کیلومتری کوی تا محل زندگی مردم را رکاب زد.
دریاقلی رکاب می‌زد و فریاد سر می‌داد تا مردم را خبر کند.
اولین نیروی مردمی، بسیجیان مسجد حضرت رسول (ص) بودند که بلافاصله خود را به کوی رسانده و مقابل نیروی دشمن صف کشیدند.
این صف متشکل از ده-پانزده بسیجی دلیر بود که دشمن را تا صبح عقب رانده و نقشه‌هایش را برچیدند.
دم‌دم‌های صبح بود که سپاه آبادان به کوی رسید و کار دشمن بعثی را تمام کرد.
عراقی‌ها در کوی بالغ بر 200 گشته و چندین اسیر برجای گذاشتند.
این اتفاق آنقدر صدام را خشمگین کرده بود که دستور داد خانه‌ی آن مرد را پیدا کرده و با خمپاره خرابش کنند.
دریاقلی سورانی در آن شب مجروح شده و به دلیل شدت جراحات به تهران فرستاده شد.
چند شب بعد در قطاری به سمت تهران جام شهادت را نوشید.
رهبر معظم انقلاب اسلامی در نهم آبان ماه 1405، در پیام خود به این واقعه اشاره کرده و فرمودند:
«این حماسۀ مهم که اوّلین ظفر ملّت ایران در دفاع مقدّس هشت‌ساله محسوب می‌شود و کمتر در موردش گفته شده است، به‌عنوان عملیات ذوالفقاری نام‌گذاری شده و درس‌های بسیاری در مقابله با دشمنان و متجاوزان به میهن اسلامی‌مان در همۀ زمان‌ها دارد.»
به برداشت شما، رهبر معظم انقلاب با یادآوری حماسه ذوالفقاری، چه پیامی برای “مردم مبعوث‌شده” داشتند؟

✍فاطمه صداقت زاده


#حماسه_ذوالفقاری
#لبیک_یا_خامنه‌ای
#به_قلم_خودم

نهم آبان ماه 1359 بود.
خرمشهر اسیر دستان پر طمع صدام شده بود و در دل‌ هر ایرانی غوغایی برپا بود.
مام وطن زخم برداشته و فرزندانش آرام نداشتند.
صدام که با ادعای مالکیت بر جزایر سه‌گانه‌ی ایران جنگ را آغاز نموده بود، آتش حرص و طمعش برافروخته‌تر شده بود و حالا قصد آبادان را در سر داشت.
قصد داشت مثل یک روباه از کنار رودخانه بهمنشیر عبور کرده‌ و از سمت کوی ذوالفقار به مرکز شهر آبادان حمله کند.
کوی ذوالفقار متطقه‌ای دور نسبت به مرکز شهر بود و نیروی نظامی‌ موثری در آن اطراف مستقر نبود.
اولین اقدام آماده‌سازی مسیر و قطع نخل‌های مزاحم بود تا ارتش سریع و راحت عبور کرده‌ و خود را به مقصد برساند.
کوی ذوالفقار تنها یک اوراق‌چی ساده به نام دریاقلی سورانی را در دل خود پناه داده بود.
دریاقلی به ظاهر یک مرد عامی بود اما دلی داشت گره خورده با مهر وطن و توأم با شجاعتی ارث برده از نیاکانش…
او که با نخل‌های کوی ذوالفقار عهد دوستی بسته بود، خیلی زود متوجه کم شدن نفرات دوستانش و قصد دشمن بعثی شد.
او از دار دنیا تنها یک دوچرخه‌ی قراضه داشت. بلافاصله کودک خردسالش را سوار دوچرخه کرد و تمام فاصله‌ی پنجاه-شصت کیلومتری کوی تا محل زندگی مردم را رکاب زد.
دریاقلی رکاب می‌زد و فریاد سر می‌داد تا مردم را خبر کند.
اولین نیروی مردمی، بسیجیان مسجد حضرت رسول (ص) بودند که بلافاصله خود را به کوی رسانده و مقابل نیروی دشمن صف کشیدند.
این صف متشکل از ده-پانزده بسیجی دلیر بود که دشمن را تا صبح عقب رانده و نقشه‌هایش را برچیدند.
دم‌دم‌های صبح بود که سپاه آبادان به کوی رسید و کار دشمن بعثی را تمام کرد.
عراقی‌ها در کوی بالغ بر 200 گشته و چندین اسیر برجای گذاشتند.
این اتفاق آنقدر صدام را خشمگین کرده بود که دستور داد خانه‌ی آن مرد را پیدا کرده و با خمپاره خرابش کنند.
دریاقلی سورانی در آن شب مجروح شده و به دلیل شدت جراحات به تهران فرستاده شد.
چند شب بعد در قطاری به سمت تهران جام شهادت را نوشید.
رهبر معظم انقلاب اسلامی در نهم آبان ماه 1405، در پیام خود به این واقعه اشاره کرده و فرمودند:
«این حماسۀ مهم که اوّلین ظفر ملّت ایران در دفاع مقدّس هشت‌ساله محسوب می‌شود و کمتر در موردش گفته شده است، به‌عنوان عملیات ذوالفقاری نام‌گذاری شده و درس‌های بسیاری در مقابله با دشمنان و متجاوزان به میهن اسلامی‌مان در همۀ زمان‌ها دارد.»
به برداشت شما، رهبر معظم انقلاب با یادآوری حماسه ذوالفقاری، چه پیامی برای “مردم مبعوث‌شده” داشتند؟

✍فاطمه صداقت زاده


#حماسه_ذوالفقاری
#لبیک_یا_خامنه‌ای
#به_قلم_خودم